Çarşamba günü Voyager 2’nin “Kalp Atışı” adını verdikleri sinyalini alan NASA, Cuma günü iletişimi yeniden kurmayı başardı. Voyager 2, Jüpiter, Satürn, Uranüs ve Neptün’ü ziyaret ettikten sonra, Güneş Sistemi’nin derinliklerine doğru ilerlemeye devam ediyor. Bu uzay aracı, tek bir görevle elde edilen en zengin bilimsel veri hazinelerinden birini geri getirmiştir. En iyi günlerini geride bırakmış olabilir, ancak heliopozu geçerek yıldızlararası uzaya adım atan az sayıdaki uzay aracından biri olma özelliğini koruyor ve şu anda insanlığın en uzaktaki ikinci elçisi olarak hala kritik bilgiler sunmaya devam ediyor.
11 Temmuz’da Voyager 2’ye gönderilen hatalı talimatlar, uzay aracının ana antenini Dünya ile mesaj alışverişi yapamayacak şekilde 2 derece yeniden yönlendirmesine yol açtı. Uzay aracının anteni, birkaç ayda bir sıfırlanması gereken bir programla çalışmasına rağmen, bir sonraki hizalama tarihi Ekim ayında olduğundan, bilim insanları bu kadar uzun bir süre beklemek istemiyordu.
2 Ağustos’ta Jet Tahrik Laboratuvarı (JPL), radyo teleskoplarının, Voyager 2’nin taşıyıcı sinyalini tespit etmek için bir araya geldiğini duyurdu. Bu durumu, uzay aracının kalp atışlarını duymak gibi bir şey olarak tanımladılar. Taşıyıcı sinyalin tespit edilmesi, NASA’nın Voyager 2’nin tam olarak nerede olduğunu (garip bir şekilde tam olması beklenen yerdeydi) ve hala işlevsel olduğunu bilmesini sağladı.
Antenin yanlış hizalanmasına rağmen, yeni komutları alabilmesi umuduyla uzay aracına olabildiğince güçlü radyo sinyalleri gönderileceği açıklandı. O dönemde sorumlu mühendisler, durumu kesin olarak tahmin edemiyor gibiydi ve Ekim ayını beklemeye yönelik bir B planı kaçınılmaz görülebilirdi. Ancak, Cuma günü JPL’nin durumu takip eden sayfasında yapılan duyuruya göre, “NASA, Voyager 2 ile tam iletişimi yeniden kurdu.” Sayfanın bildirdiğine göre, “Ajansın Avustralya, Canberra’daki Derin Uzay Ağı tesisi, Voyager 2’ye 12,3 milyar milden (19,9 milyar kilometre) daha fazla bir yıldızlararası ‘bağırış’ göndererek, uzay aracına kendisini yeniden yönlendirmesi ve antenini Dünya’ya geri döndürmesi talimatını verdi. Komutun Voyager’a ulaşması için 18,5 saatlik tek yönlü ışık süresiyle, görev denetleyicilerinin komutun işe yarayıp yaramadığını öğrenmesi 37 saat sürdü.”
